برای آخرین

 

                                             

خوشادشتی که ازجولان چشمت             سراپا ترشد از باران چشمت

خوشابادی که درباغ توپیچد                   که تاجان گیرد ازتوفان چشمت

خوشا صبحی که بالبخند ساحل               رسد آرامش از سٍکان چشمت

 خوشاآن کس  که بابیماری وتب              شفامی خواهدازدرمان چشمت

ومن هم آرزومند نگاهت                      غزل می خوانم ازدیوان چشمت

دلم می گیرد ازمژگان برهم                بگو با شهپرین دربان چشمت

بگو راه نگاهت رانگیرد                          بهارین گونه بر دامان چشمت

                               بیا کز لاله و فریاد و شبنم

                               پناهی دارم از احسان چشمت

                              مهر ماه ۱۳۷۴ه  خ

رمیده

 

                          وقتی که ماشاالله مسافر آسمان بود

            هرچند که زمانه پر از نیرنگ شده است     

           دلم برای تو ای عشق تنگ شده است

            دلخسته چنانم از خنده ها و گریه های تکراری

              که میان بودن ونبودنم جنگ شده است

          به خراب کردن دو باره ام درآ کلنگ فرهادی

         بزن به ریشه ای که چینه های سنگ شده است

        می آیی و می بینم کمان آرشیت در چنگ

        وتیری که تا به سینه آهنگ شده است

             من مسافر آسمانم ای زمینیان بدرود

        به تلاوتی که آوای شباهنگ شده است

      فریاد درپناه تو بود ودرجوار تومی میرد

      بر آ که  رمیده ازتن تکیده و دل تنگ شده است

        دیماه ۱۳۸۷

کودکی

---

کودک چالاکیم یادش بخیر         مشعل بی باکیم یادش بخیر

                           کوچه های شهرک خاکستری           جامه های خاکیم یادش بخیر

پرده سازنغمه های صبحدم       چه چه پژواکیم یادش بخیر

                             رازغنچه تاشکوفایی وگل                ترجمان پاکیم یادش بخیر

فصل خورشیدوشرار وسوختن     گونه های حاکیم یادش بخیر

                                زمهریر چارچاران قدیم         حالت کولاکیم یادش بخیر

         دست بابا رامش تشویش شب           برسرغمناکیم یادش بخیر

          مادرم ابر بهاران غزل              تندر افلاکیم یادش بخیر

       مه جبین دوره دلدادگی            گوهر تبناکیم یادش بخیر

                           نازفریادازگلوی کودکی            کودک چالاکیم یادش بخیر

                                           بهار ۱۳۷۸

نگاه

آخرین نگاه ننه

                    آخرین نگاه ننه                                 

توفان سهمگینی بر پیکر شقایق 

                               سیلی سخت موجی برسینه سای قایق

دریا خرابم امشب ازاضطراب چشمت

                                               فریاد از نگاهت وزآخرین دقایق

                                               بتاریخ مردادماه ۱۳۸۱

         رباعی

عشق یعنی از خدا آموختن                      ادعا و مدعی را سوختن

                     از تل خاکستر دیروز  دل               شعله ی امروز را افروختن

                                               آبان ۱۳۹۱

کاش می آمدی

---

ا                                                                                              

 خدا   کند   دیر     نشده    باشد     که   بیایی          کودک  دل  پیر نشده   باشد   که   بیایی

 سبزترین  آرزو  که  از   شمیم    تو    می روید       حسرت  شبگیر  نشده  باشد  که   بیایی

 صدای  بغض  ترک  خورده ی علی از  سر  چاه         فاطمه   دلگیر   نشده   باشد   که  بیایی

 هبوط دوباره ی مسیح برپای بست صلیب دروغ        مریم     زنجیر   نشده   باشد    که  بیایی

 قسم  به   ژاله های    چکیده   بر   دامن  گل         عاطفه   تبخیر  نشده    باشد   که  بیایی

 بیا   کز   امتداد     این   شب    دراز  یلدایی            سپیده   تسخیر  نشده   باشد   که بیایی

                                       کاش  می آمدی   در آخرین  دم       فریادم

                                       خدا   کند  دیر  نشد ه    باشد    که  بیایی

                                           اسفند ۱۳۸۵

             رباعی

   عشق یعنی ازخدا آموختن            ادعا ومدعی را سوختن

                       ازتل خاکستر دیروز دل            شعله ی امروز را افروختن

عصیان نامه

              نگفتی به شرطی که بر خوانیم        مداوا    نمایی        پریشانیم

              نگفتی  که تسکین  دردم دهی        به  دست  طبیبانه    خوابانیم

               کنون کامدم من گرانسر شدی         و با  تیر  خشمت     گریزانیم

             نگاهت پر از موج بیزاری است         به میدان  وصلت   نمی خوانیم

            شکست صدایی به دیوار  تن          ز  پرواز      پروانه          لرزانیم 

            به جای نسیمی که جان میدهد      چو بادی و    مامور        ویرانیم

           سبو را زدستم  بر آهن    زنی         سزاوار      مستی   نمی دانیم

          زجان زاشتیاقت  گذر  کرده ام          چرا  با دل خسته      می رانیم

          چه کردم  که با حال زار ونزار            زکویت     چو بیگانه     تا را نیم

          نگه کن به تفتیده  گونای من             به   مهر    ستم   داغ   پیشانیم

        ترک خور ده  لبهایم از  تشنگی            پلاسیده       چشمان    تو فانیم 

        ببار    ابر    بی بار   تنهاییم                 بیا    ساز      اسرار       بارانیم

        بگو با که اکنون شبی سرکنم            شباهنگ         تصنیف     پایانیم

                               رهی تازه سرکن که آزرده ام

                              زخون  زاده    فریاد   عصیانیم

                         زمستان ۱۳۸۱ازنا

کوچه

     همهمه ی ظهور شب طنین درد کوچه است

                                                         زمزمه ی خموشی از سکوت سردکوچه است

        نسیم خیل  خاطره  تا  به  میانه  می وزد

                                                      دود   نگاه    آرزو    قرین     گرد    کوچه    است

          شب پرشام تیر ه چون پرسه به بام می زند                               

                                                         فتنه ی   آفاقی   او   ساز     نبرد   کوچه   است

            به بستر کوچه   رها  سریر  بخت بی مدد     

                                                   در گذر از  کوچه  نهان   شهی که طرد  کوچه  است

            تذکره زلف  نگار    خنجر     چنگیزی   شب

                                                      شیخ شهید   سر بدار     یگانه  مرد  کوچه  است

       قامت آفتاب  اگر در خم کوچه ها شکست

                                                    بزم   کرانه ی   شفق   شعله ی   زرد کوچه  است

       کوچه نگو  خرابه ای   آفت   باغ    زندگی

                                                   گهی  که  بوم  قو سرا     فاتح  فرد    کوچه    است  

     درد نهان سینه از برگ خزان چشیده است  

                                                     چندش   دیوار  تن از    خش خش سرد کوچه  است  

                                 کنون که فریاد  شهم  بر  رخ  شطرنج    نظر

                                 وسعت فرش باورم  تخته ی نرد  کوچه است

 

                                خزان ۱۳۷۴