زنجیر - خونابه
در کوچه های آسمان افسانه شد تقدیرمن
یارب چرا صد پاره شد شیرازه ی تدبیرمن
در لابلای ابرها با کهکشان دارم سخن
کی جاده ی پر از فتن کو زهره وکو تیر من
خورشید بام عاشقان ماه شب سرگشتگان
آب کف لب تشنگان شاهنشه من میر من
از دامن اردیبهشت گل پونه را دارد سرشت
زو گشته اما سرنوشت تنهایی شبگیرمن
طاووس باغ مثنوی شهلایی چشم غزل
چون اوکجا یابی مگر بر تارک تصویرمن
گراو نماید رو دمی بردل گذارد مرهمی
دیگرنمی بارد غمی بر پیکردلگیر من
خواب پریشان تا به کی چشم انتظاری تا به چند
بازآ به چشمم ای پری پروا کن از تکفیرمن
گشته درفش لا اله ،الالله ما ناپدید
دیگر نمی آید به گوش موسیقی تکبیر من
با ناکثان آمیختم و آن آبرو را ریختم
آزاد از این سودا نشد فریاد در زنجیر من
تیرماه ۱۳۷۴
وقتی به نام عاشقی بر عشق توهین می شود
موهن به جای سرزنش تشویق وتحسین می شود
وقتی که ابلیس هوا بر دل خدایی می کند
دستان تنگ بی خدا از پینه سنگین می شود
وقتی بناگوش شرف پیوسته سیلی می خورد
چشمان بی خواب تر از خونابه رنگین می شود
وقتی بهار و رستن از باغ و چمن پر می کشد
یاد شقایقها فقط تندیس وتزیین می شود
دیگر چه جای گفتن از چاه و شب و آیینه است
وقتی که مرد روشنی بی یار و تسکین می شود
اینجا علی باصد زبان فریاد قانون خداست
آیین سفیانی چرا برنامه ی دین می شود
مهر ماه ۱۳۷۷
بگذار که چشمت نگهی گرم داشته باشد
بازار دهانت سخنی نرم داشته باشد
تا آن خذف بی مابه که سیراب تو گردید
از لعل تشنه لب بادیه شرم داشته باشد
محرم ۱۳۹۲
